سلام اولين عشق من ...

نمي دونم الان كجا هستي يا چي كار ميكني..اما دو سال پیش همين موقع كه گفتي: «ولنتاين مبارك!» حس كردم عجيب به زندگيم معنا دادي.. عمر با هم بودنمون خيلي كم بود..شايد اين يكي از حسناي رابطه ي ما بود. اما به هر حال..امروز از اين كه ديگه اين جا نيستي (و اين جا يعني تو قلب من) و ديگه هيچ ولنتايني رو با حضور يه نفر ديگه تجربه نكردم، هيچ متاسف نيستم اولين عشق من..

امروز حسي دارم مشابه وقتي كه همه دارن تند و تند آماده ي رفتن به يه مهموني بزرگ و مهم مي شن و تو به دليلي نمي توني بري و يه گوشه بي دغدغه مي شيني و اضطراب بقيه رو تماشا مي كني و آماده شدن هول هولكي شون رو! اما يه فرق هست بين حس امروز من با اون وضعيت: اينكه هيچ احساس خلاء يا دلتنگي ندارم! شايد –يه جورايي- خودت باعث به وجود اومدن اين حالت در من شدي. به هر حال ازت ممنونم اولين عشق من..به خاطر چيزايي كه از بودن 8 ماهه باهات ياد گرفتم. اين كه يادم بمونه..ديگه قلبمو هرگز..در ازاي هيچ (!) دو دستي تقديم هيچ مردي نكنم!!!

پ.ن. به قول ماني (تو يكي از شعراي اخيرش همچين چيزي گفته بود) : خوشحالم كه الان سايه ي يه فرد ديگه روي روحم نيفتاده..حس رها بودن دارم..تعلق خاطر نداشتن به هيچ كس..و متعلق نبودن به هيچ كس..

پ.ن2. شايد الان تنها چيزي كه باعث ميشه به اين دنيا تعلق خاطر كنم، همسترامن!!! چون دوسشون دارم و ميدونم اگه نباشم، معلوم نيست كس ديگه اي ازشون مراقبت كنه يا نه!!!!!! اونا به من "احتياج" دارن!! البته يه دليل مهم ديگه هم داره ها!!‌ حس ميكنم هنوز كارم با اين دنيا تموم نشده!! حداقل در حال حاضر!!

پ.ن3. /من تو را دوست دارم../ تو او را../ او ديگري را../ و كسي ديگر مرا../ و همه ي ما تنهاييم!!!/

اينم براي تو.. نتونستم زير لب زمزمه ش نكنم!!!!

پ.ن۴. دایی پژمان اومده و پست مربوط به خودشو خونده و برام اس ام اس زده که: «ای بچه شر!!! بامزه بود! مگه تو کنکور نداری!؟ الان که وقت وبلاگ بازی نیست!!!»

گفتم این جا بیارم پیامشو تا بهتون ثابت شه پ.ن. پست قبلی!

پ.ن۵. تو چند تا پست اخیر پ.ن. ها از خود پستا داره بیشتر میشه مقدارش!!!!