از صبح نشسته ام یک گوشه. سرم درد میکند و در و دیوار خانه انگار برایم حکم میله های زندان اند. نشسته ام عقاید یک دلقک را می خوانم و..همین طور اشک میریزم..اشک میریزم..اشک میریزم..
پ.ن. دوستان! خودم همین جا اعلام میکنم که هیچ اجباری به خواندن پست هایی که امروز این جا میگذارم نیست. برای کامنت دادن هم همین طور! پست های امروز را بیشتر برای تخلیه ی خودم می نویسم...!
من ساحره ام.. آه مردم.. من يك ساحره ام.. آن روز كه ساحران را در آتش سوزانديد، دانستيد كه ديگر روز كساني ديگر از نسل آنها بيدار خواهند شد.. برخواهند خاست.. و مهر سكوت را خواهند شكست..؟!؟!!.. آه.. من يك ساحره ام.. و همين امروز.. و همين جا، اين را به شما مي گويم.. مي دانم كه بعضي - تان- به من خواهيد خنديد.. بعضي به من پشت خواهيد كرد.. و بعضي خواهيد گفت: "او را در آتش بسوزانيد!".. مي دانم.. و با اين حال، باز به شما خواهم گفت كه يك ساحره ام.. تقدير كبوتر، پريدن است.. و تقدير دانه، روييدن.. اي مردم! بدانيد كه تقدير من اين است.. من ساحره ام.. و اين را پاس مي دارم.. حتي اگر تقدير ساحرانِ امروز -هم-، سوزانيده شدن در آتش باشد..
