هرگز از مرگ نهراسیده ام...
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود...
هراس من -باری- همه از مردن در سرزمینی ست
که مزد گورکن
از آزادی آدمی
افزون باشد...
احمد شاملو
...و امروز، ۲۰ سالگی من بوی خون می دهد...بوی بی پروایی رعب آور ۲۰ ساله هایی که لابه لای کوچه پس کوچه های این شهر به گلوله بسته می شوند...۲۰ ساله هایی که صدا و سیمای ننگین ابتدا اغتشاشگر می خوانندشان و دمی دیگر، از وحشت اعتراض خانواده هایشان، "هم وطنان" خطابشان می کند...۲۰ سالگی من طعم غریب بی تفاوتی دارد...طعمی سرد که تلخی اش تا واپسین روز حیات با من خواهد ماند...
پ.ن. ۲۶ خرداد امسال، آغاز سومین دهه از زندگی من است...
پ.ن.۲. بالاخره برگشتم! و این که بازگشتم به دنیای مجازی، هم زمان با روز میلاد زمینی ام شده را به فال نیک میگیرم...
پ.ن.۳. راست میگن که توی این دنیای مجازی، عده ای از دوستان صرفاْ به خاطر تبادل کامنت با آدم ارتباط میگیرن؟! اگه این طور باشه که انگار باید بعد از ۳ ماه دوری از روابط مجازی، روی روابط و لینک هام یه تجدید نظری بکنم..به هر حال از همه دوستانی که توی این مدت به یادم بودن و برای پرسیدن حالم -در همون یک پست در هر ماهی که این مدت داشتم- منتظر کامنت های من نبودن و حقیقتا به یاد من بودن، یک دنیا ممنون...
